Kościół Św. Trójcy


Lokalizacja nowego kościoła nieopodal ruin starego zapewne spowodowana była problemami z wykupem okolicznej ziemi, która mogłaby powiększyć obszar dotychczasowej parafii. Minęło prawie sto lat od czasu, kiedy opustoszały po pożarze budynek zaczął zarastać ogrodem, wyniesiono nowe domy mieszczańskie oraz rozbudowano sąsiedni szkołę. Po negocjacjach proboszcz Wojciech Antnera decyduje się na zakup okolicznych domów, a rada miasta odstępuje w zamian za teren ruin możliwość wykorzystania materiałów z Bramy Nowogrodzieckiej i murów obronnych do budowy nowej świątyni (stanowią dziś m.in. mury okalające kościelny ogród).

Budowa rozpoczęła się w roku 1859 pod nadzorem mistrza A. Augustina, a projekt nawiązywał do stylu poprzedniego kościoła. Większość elementów, łącznie z ornamentami, przyporami i łukami wieży, została wykonywana w miejscowych cegielniach. Już rok później, 27 września – dokładnie sto lat po pożarze miasta z 1760 roku, kiedy to doszczętnie spłonął poprzedni kościół – na 70-metrową wieżę wciągnięte zostały dzwony. Prace przy budowie kościoła trwały dwa lata. 26 maja 1861 roku książę biskup doktor Henryk Förester w święto Trójcy Świętej poświęcił obiekt i otworzył go dla wiernych. Zaraz po uroczystości odbyło się z udziałem biskupa bierzmowanie.


Kościół podczas II wojny światowej został niemal doszczętnie zniszczony. Wiosną 1958 roku, z inicjatywy księdza Jana Winiarskiego, rozpoczęto jego odbudowę. Napływały dobrowolne datki od mieszkańców Lubania, a oni sami uczestniczyli w pracach remontowych. Proboszcz uzyskał w kurii 10-letnie zwolnienie parafii z podatków, przeznaczając uzyskane środki na odbudowę świątyni. Spękaną wieżę wzmocniono kotwicami, aby wytrzymała ciężar hełmu i dzwonów. W 1961 roku ukończono ważniejsze prace remontowe. Po stu latach parafia została więc na nowo włączona w życie miasta, kontynuując tradycję kościoła Św. Trójcy, sięgającą XIII wieku.


Wejdźmy do środka, aby we wnętrzu kościoła podziwiać ołtarz główny, dwa boczne oraz ambonę, które zostały zbudowane wraz z tabernakulum, świecznikami i krzyżem około 1860 roku według projektu architekta Marcina Markgrafa w Monachium. Mniej skomplikowane prace rzeźbiarskie i stolarskie wykonywano na miejscu, stosując się do zaleceń projektanta.

Obraz w ołtarzu głównym, namalowany przez dyrektora praskiej szkoły sztuk pięknych Engerta, ukazuje Trójcę Świętą.


Przy kościelej znajduje się obelisk ku czci Józefa
i Aleksandry Piłsudskich, upamiętniający jedną z ciekawszych historii w najnowszych dziejach miasta.
Aleksandra Piłsudska (Szczerbińska) była więźniarką lubańskiego obozu w latach 1915–1916. Trafiła tutaj po krótkim pobycie na Pawiaku, aresztowana za działalność wywiadowczo-kurierską na rzecz I Brygady Legionów Polskich. Aleksandra została żoną Naczelnika w 1921 roku, mając z nim już dwójkę dzieci – ślub mógł się odbyć dopiero po śmierci pierwszej żony J. Piłsudskiego, Marii Koplewskiej.

DREIFALTIGKEITSKIRCHE
Diese Kirche entstand in der Aufschwungszeit der Stadt zwischen 1857 und 1861 auf dem Platz des alten Nowogrod-Tores. Sie war im Stil der Neugotik aus Ziegeln und Steinen gebaut. Der Hauptaltar, zwei Nebenaltäre und die Kanzel wurden durch Martin Margraff, den Baukünstler aus München, geschafft. Das Altarbild der Heiligen Dreifaltigkeit wurde durch den Kunstakademiedirektoren Engert in Prag gemalt. Die während des 2. Weltkrieges zerstörte Kirche wurde 1958 wiederaufgebaut.
Wenn wir rechts spazieren gehen, können wir die Überreste der Stadtbefestigungen aus dem 13. Jahrhundert bewundern.

Dodane przez admin July 9, 2008 (9:58PM)

Brak komentarzy

Dodaj komentarz

* = wymagane pole

:

:

:


6 dodać 1 =

Interaktywna Mapa Lubania